Newsletter

Udzielenie pożyczki podmiotowi powiązanemu stanowi ukryty zysk i podlega opodatkowaniu estońskim CIT – wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 maja 2026 r., sygn. I SA/Gd 250/26.

Z wnioskiem o interpretację wystąpiła spółka A, która od grudnia 2024 r. rozlicza się w formie ryczałtu od dochodów spółek. Jedynym jej wspólnikiem jest osoba fizyczna, która jest również wspólnikiem w spółce B, zaś spółka B jest wspólnikiem w spółce C. Pomiędzy spółkami występują więc powiązania osobowe i kapitałowe. W związku z problemami z płynnością finansową spółka A udzieliła pożyczki spółce C na warunkach rynkowych. W ocenie spółki A, tego rodzaju pożyczka nie stanowi ukrytego zysku zgodnie z art. 28m uCIT, a samo istnienie powiązań między spółkami, nie oznacza automatycznie powstania takiego zysku.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS. Podniósł, że w art. 28m ust. 3 pkt 1 uCIT wśród przykładów ukrytych zysków wprost wskazano pożyczki udzielane podmiotom powiązanym, a cel i warunki pożyczki nie mają w tym kontekście znaczenia.

WSA w Gdańsku podzielił taką wykładnię. Zaznaczył, że posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem „w szczególności” nakazuje uznanie, że wszystkie świadczenia wyliczone w powołanym przepisie mieszczą się w zakresie definicji tzw. ukrytych zysków. Przepis nie uzależnia takiej kwalifikacji pożyczki na rzecz podmiotu powiązanego od celu finansowania lub sposobu wykorzystania środków z pożyczki.

Transakcje między zagraniczną centralą należącą do grupy VAT a polskim oddziałem podlegają opodatkowaniu VAT – wyrok NSA z dnia 28 maja 2026 r., sygn. I FSK 1537/23.

NSA orzekł, że jeśli spółka macierzysta (centrala) jest członkiem grupy VAT w innym państwie UE, a jej polski oddział nie jest członkiem grupy VAT w Polsce, to świadczenia między tymi spółkami podlegają opodatkowaniu VAT.

Sprawa dotyczyła polskiego oddziału przedsiębiorcy zagranicznego – zakładu ubezpieczeń z siedzibą w Irlandii. Centrala w Irlandii jest członkiem grupy VAT w tym kraju, zaś polski oddział nie należy do grupy VAT w Polsce. W ocenie polskiego oddziału, usługi jakie będzie on wykonywać na rzecz Centrali, będą mieć charakter wyłącznie wewnętrzny i nie będą podlegać opodatkowaniu VAT.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS. Wskazał, że zgodnie z art. 8c ust. 2 i 3 uVAT oddział w Polsce dokonując świadczeń na rzecz Centrali (i odwrotnie) w istocie świadczy je na rzecz grupy VAT, a nie Centrali – członka tej grupy.  Świadczenia takie przestają mieć charakter wewnętrzny i podlegają opodatkowaniu VAT.

WSA w Gliwicach oraz NSA podzieliły to stanowisko. Zaznaczyły, że członkostwo Centrali w zagranicznej grupie VAT sprawia, że przestaje ona być traktowana jako ten sam podatnik, co jej oddział w Polsce. To zaś powoduje, że świadczenia między Centralą a oddziałem w Polsce podlegają opodatkowaniu VAT.

Koszt transportu i zakwaterowania pracownika delegowanego do pracy w innym państwie UE nie stanowi dla niego przychodu ze stosunku pracy – wyrok NSA z dnia 26 maja 2026 r., sygn. II FSK 397/25.

Z wnioskiem o interpretację wystąpiła spółka, która w związku ze świadczeniem usług dla zagranicznych kontrahentów oddelegowuje swoich pracowników do innych państwa UE, zawierając z nimi porozumienia czasowe zmieniające miejsce świadczenia pracy.  Oddelegowanie nie stanowi podróży służbowej z art. 77⁵ Kodeksu pracy, a następuje w trybie przepisów Dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług („Dyrektywa”). Spółka pokrywa koszty z tym związane, w tym koszty zakwaterowania i transportu pracowników.

W ocenie spółki, ponoszone przez nią koszty zakwaterowania i transportu pracownika nie są przychodem podatkowym dla pracownika, gdyż nie stanowią one realnego przysporzenia majątkowego po jego stronie. Ponadto, obowiązek pokrycia tych kosztów wynika wprost z Dyrektywy, która stanowi również, że wydatki na te cele nie stanowią elementu wynagrodzenia pracownika. Dyrektor KIS uznał jednak, że wartość tych świadczeń stanowi dla pracownika przychód z innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 uPIT.

Zarówno WSA w Warszawie, jak i NSA nie podzieliły tego stanowiska. Zaznaczyły, że oddelegowanie pracownika do innego państwa UE ma szczególny charakter prawny z uwagi na treść Dyrektywy i wynikający z niej obowiązek zapewnienia delegowanym pracownikom zakwaterowania i zwrotu kosztów podróży. Świadczenia te nie stanowią elementu wynagrodzenia pracownika, lecz są kosztami związanymi z organizacją pracy przez pracodawcę i leżą w jego interesie, stąd nie stanowią przychodu podatkowego dla pracownika.

Wniesienie przez fundatora do fundacji rodzinnej wierzytelności z tytułu udzielonych przez niego pożyczek może stanowić element schematu unikania opodatkowania – wyrok NSA z dnia 26 marca 2026 r., sygn. II FSK 1297/25.

NSA orzekł, że wniesienie przez fundatora do fundacji rodzinnej udziałów w spółkach kapitałowych oraz dokonanie na jej rzecz cesji wierzytelności z tytułu pożyczek udzielonych tym spółkom przez fundatora (obejmujących zarówno zwrot kapitału, jak i roszczenie o zapłatę odsetek) może stanowić działanie o charakterze sztucznym, którego celem jest osiągnięcie korzyści podatkowej.

Z wnioskiem o indywidualną interpretację wystąpił podatnik w przedmiocie skutków podatkowych cesji wierzytelności oraz zwrotu kapitału i odsetek pożyczek na rzecz fundacji rodzinnej. Dyrektor KIS uznał, że planowana czynność może stanowić czynność unikania opodatkowania z art. 119a OrdPod i odmówił wydania interpretacji.

Zarówno WSA w Gdańsku, jak i NSA uznały stanowisko organu interpretacyjnego za prawidłowe. Wskazały, że w okolicznościach sprawy zachodzi uzasadnione przypuszczenie, iż czynności opisane we wniosku mają charakter sztuczny i służą osiągnięciu korzyści podatkowej, co kwalifikuje je jako unikanie opodatkowania.  Przychód nie powstanie bowiem ani w momencie wniesienie wierzytelności do fundacji rodzinnej, ani w momencie otrzymania przez fundację zapłaty wynikających z umów pożyczki, a dopiero w momencie wypłaty świadczeń beneficjentowi.

Przy upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego należy brać pod uwagę moment złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a nie wydania decyzji w wyniku tego wznowienia – wyroki NSA z dnia 9 czerwca 2026 r., sygn. I FSK 1189/25 i I FSK 1270/25.

NSA orzekł, że upływ okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego ocenia się na dzień złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a nie na dzień, w którym organ podatkowy wydał decyzję w wyniku tego wznowienia.

Uchylił tym samym wyroki WSA w Gliwicach, w których wskazano, że organ podatkowy powinien odmówić uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, jeżeli w momencie rozstrzygania wniosku o wznowienie upłynął termin przedawnienia zobowiązania podatkowego określony w art. 70 OrdPod.