Newsletter

Spółka nie może odliczyć podatku VAT naliczonego przy zakupie benefitów dla pracowników, jeżeli wydatki te służą przede wszystkim zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb – wyrok NSA z dnia 28 października 2025 r., sygn. akt II FSK 163/23.

NSA orzekł, iż pracodawcy nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT przy zakupie benefitów dla  pracowników w sytuacji, gdy wydatki te służą przede wszystkim zaspokojeniu ich prywatnych potrzeb i nie mają związku z działalnością podatnika.

W celu zmotywania  pracowników oraz budowania z nimi relacji spółka  wprowadziła  szereg benefitów, jak przekąski w biurze, pakiety startowe dla nowych pracowników, nagrody w konkursach organizowanych przez pracodawcę oraz upominki dla dzieci pracowników.

Spółka uznała, że  przysługiwać jej będzie prawo do odliczenia podatku VAT od powyższych wydatków zgodnie z art. 86 ust. 1 uVAT, z wyjątkiem wymienionych w art. 88 ust. 1 uVAT (usług gastronomicznych). Wskazała, iż wydatki te nie przyczyniają się wprawdzie bezpośrednio do uzyskania przez nią przychodu, jednak w sposób pośredni tak, gdyż powodują  wzrost efektywności pracy pracowników i w konsekwencji wzrost przychodu. Dyrektor KIS nie podzielił tego stanowiska, uznając, że zdecydowana większość wymienionych wydatków nie ma związku z opodatkowaną działalnością spółki, co uniemożliwia odliczenie podatku VAT.

Sądy administracyjne podzieliły stanowisko organu podatkowego.  WSA w Rzeszowie zaznaczył, że większość wydatków nie spełnia podstawowego kryterium odliczenia, jakim jest związek z czynnościami opodatkowanymi, a wskazane benefity zaspokajają przede wszystkim osobiste potrzeby pracowników. NSA podzielił to stanowisko w całości.

Spółki jawne przegrywają w NSA w kontekście obowiązku składania informacji CIT-15J – wyrok NSA z dnia 28 listopada 2025 r. sygn. akt II FSK 252/23 oraz wyrok NSA z dnia 13 listopada 2025 r. sygn. akt II FSK 327/25.

W wyroku z dnia 13 listopada 2025 r. NSA przyznał rację organom podatkowym i potwierdził, że spółka jawna, która chce pozostać transparentna podatkowo musi składać informację CIT-15J przed rozpoczęciem każdego roku obrotowego,  nawet jeśli w składzie jej wspólników nie zaszły żadne zmiany.

W wyroku z dnia 28 listopada 2025 r. NSA poszedł krok dalej, stwierdzając, że spółka jawna, która nie złoży w terminie informacji CIT-15J, będzie podatnikiem CIT (tj. utraci transparentność podatkową) aż do dnia jej likwidacji lub wykreślenia z sądowego rejestru i bez znaczenia pozostanie fakt, że struktura wspólników nie uległa zmianie.

Należy przypomnieć, że z dniem 1 stycznia 2026 r. powyższa regulacja ulegnie zmianie; informacja CIT-15J raz złożona pozostanie aktualna na kolejne lata, jeżeli skład wspólników nie ulegnie zmianie.

Przychód pracowników z jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych powstaje dopiero w momencie ich umorzenia – wyrok NSA z dnia 20 listopada 2025 r., sygn. akt II FSK 252/23.

NSA orzekł, że przychód pracowników, którzy otrzymują jednostki uczestnictwa funduszy inwestycyjnych objęte okresami wstrzymania lub odroczenia, powstaje dopiero w momencie ich umorzenia. Stanowi on przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ust. 1 uPIT, a nie z kapitałów pieniężnych.

Sprawa dotyczyła towarzystwa funduszy inwestycyjnych,  które wypłaca swoim pracownikom część  wynagrodzenia w formie jednostek uczestnictwa funduszy inwestycyjnych, objętych obowiązkowymi okresami wstrzymania i odroczenia. Pracownicy nabywają prawo do takich jednostek, które następnie są zapisywane w ich rejestrze. Nie mogą oni nimi dysponować aż do zakończenia okresów wstrzymania lub odroczenia. Po tym okresie mogą one zostać umorzone (spieniężone).

W ocenie TFI, w takim przypadku przychód dla pracownika powstaje dopiero w momencie umorzenia jednostek uczestnictwa i stanowi przychód z kapitałów pieniężnych, opodatkowany zryczałtowanym 19 proc. podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 30a ust. 1 uPIT. Dyrektor KIS zgodził się ze stanowiskiem, co do momentu powstania przychodu, ale wskazał, że przychód taki należy zakwalifikować jako przychód ze stosunku pracy na zasadach z art. 12 ust. 1 uPIT.

Stanowisko Dyrektora KIS podzielił NSA,  podkreślając związek pomiędzy przyznaniem pracownikowi jednostek uczestnictwa a świadczeniem przez niego pracy, co determinuje  zakwalifikowanie go  jako przychodu powstałego ze stosunku pracy.

Interpretacja ogólna dotycząca podatku od nieruchomości – interpretacja ogólna Ministra Finansów i Gospodarki nr DPL2.8401.3.2025 z dnia 27 listopada 2025 r.

Minister Finansów i Gospodarki opublikowało interpretację ogólną w sprawie rozumienia  pojęcia „grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej”, zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w zakresie związania z prowadzeniem działalności gospodarczej, a to w kontekście zaliczania takich gruntów i budynków do kategorii przedmiotów opodatkowanych najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości.

Wynika z niej, iż nie można opierać się wyłącznie na wykładni językowej  ww. przepisu, ale konieczna jest analiza dodatkowych okoliczności, w tym, jak dany majątek jest faktycznie lub potencjalnie wykorzystywany przez przedsiębiorcę i osoby prawne. Samo  posiadanie gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą może być niewystarczające do uznania, że mamy do czynienia z  gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Wyodrębniono trzy grupy podatników, w odniesieniu do których wskazano cechy lub okoliczności przesądzające o związaniu posiadanego przez nich majątku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

W przypadku podatników będących przedsiębiorcami, których przedmiot działalności obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej,  wszystkie nieruchomości będące w ich posiadaniu należy uznać za związane z działalnością gospodarczą, niezależnie od skali intensywności ich wykorzystywania w tej działalności. Czasowe wyłączenie z działalności nie wpływa na zmianę ich kwalifikacji dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W przypadku  osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, u których można wyróżnić grunty, budynki i budowle związane z tą działalnością oraz te, które  stanowią ich majątek osobisty służący realizacji innych celów niż działalność gospodarcza, za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać tylko te, które są wykorzystywane lub mogą być wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, tj. są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez osobę, w posiadaniu której się znajdują, nawet jeśli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Również w przypadku osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych, prowadzących oprócz działalności gospodarczej również inną działalność, w której wykorzystują posiadany majątek, za nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać tylko te, które są wykorzystywane lub mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej.

W przypadku podatników, których grunty, budynki lub budowle są wykorzystywane w działalności gospodarczej innego podmiotu, dla stwierdzenia, że mamy do czynienia z nieruchomościami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej, poza przesłanką posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, należy uwzględnić także status posiadacza nieruchomości i charakter jego działalności.

Jednorazowy aport znaku towarowego do spółki jawnej jest bez VAT – wyrok NSA z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 2093/22.

NSA uznał, że jednorazowe wniesienie znaku towarowego z majątku prywatnego do nowo utworzonej spółki jawnej nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 uVAT.

Sprawa dotyczyła osoby, która otrzymała w darowiźnie prawo ochronne na znak towarowy. Planowała go wnieść aportem do nowo tworzonej spółki jawnej.  We wniosku o interpretację wskazała, że nie prowadzi działalności gospodarczej związanej z tym znakiem, nie wprowadziła go do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych oraz nie dokonuje odpisów amortyzacyjnych. Czynność ta nie będzie więc opodatkowana VAT, pomimo jej odpłatnego charakteru, z racji niedokonania jej przez podatnika VAT.

Dyrektor KIS nie zgodził się z tym stanowiskiem. Wskazał, że znak towarowy może być wykorzystywany wyłącznie w ramach działalności gospodarczej (a nie w celach osobistych), więc jego aport jest czynnością dokonywaną przez podatnika VAT i powinien być opodatkowany.

WSA w Poznaniu, a następnie NSA wskazały, że o działalności gospodarczej można mówić wyłącznie, gdy czynności są wykonywane zawodowo i w sposób powtarzalny. Jednorazowy aport z majątku prywatnego nie spełnia tych kryteriów. Fakt, że spółka jawna wykorzysta później znak do prowadzonej działalności gospodarczej, nie czyni z wnoszącej go osoby podatnika VAT zgodnie z art. 15 ust. 2 uVAT.

W usłudze kompleksowej decydujące znaczenie ma funkcjonalna całość, a nie formalne wyodrębnienie poszczególnych elementów świadczenia – wyrok NSA z dnia 7 listopada 2025 r., sygn. akt I FSK 1898/22.

NSA orzekł, iż w przypadku usługi kompleksowej decydujące znaczenie ma jej aspekt funkcjonalny i gospodarczy, a nie formalne wyodrębnienie poszczególnych jej świadczeń. W sytuacji, gdy jedna usługa obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. W szczególności, gdy kontrahent jest zainteresowany nabyciem całościowej usługi.

We wniosku o interpretację spółka wskazała, że w ramach jej działalności świadczy usługi tymczasowego zasilania gazem ziemnym na wypadek remontów i awarii sieci. Usługa ta obejmuje  kompleksową obsługę  przez wykwalifikowany personel i specjalistyczny sprzęt oraz transport gazu. Kontrahenci spółki nabywają całościowe świadczenie, a nie poszczególne elementy z osobna. Zdaniem spółki wykonuje ona jedno świadczenie kompleksowe, którego istotą jest zapewnienie rezerwowego zasilania gazem, a pozostałe elementy mają jedynie charakter pomocniczy.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się dyrektor KIS. Uznał, że dostawa gazu nie wchodzi w skład jednego świadczenia kompleksowego, a stanowi odrębną dostawę towaru. Przemawia za tym również sposób ustalania wynagrodzenia, gdyż dostawy gazu rozliczane są według faktycznego zużycia, a pozostałe świadczenia ryczałtem.

Sądy administracyjne przyznały rację spółce. WSA w Poznaniu wskazał, że mamy tu do czynienia z zespołem czynności, które stanowią funkcjonalną całość. Przemawia za tym także fakt, iż kontrahentom spółki zależy wyłącznie na zagwarantowaniu sobie możliwości otrzymania kompleksowej usługi – zasilania w określonym miejscu i czasie, a nie zakup poszczególnych elementów świadczenia oddzielnie. Rozdzielenie tej usługi byłoby sztuczne i nieoddające istoty transakcji.