Newsletter

Skutki podziału majątku likwidowanej spółki prawa handlowego w świetle art. 14a uCIT – wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Kr 143/25.

WSA w Krakowie uznał, że art. 14a ust. 1 uCIT dotyczy wyłącznie sytuacji, w której występuje datio in solutum, tj. mamy do czynienia ze spełnieniem świadczenia niepieniężnego w miejsce świadczenia o charakterze pieniężnym, co odnosi się również do podziału między wspólników majątku likwidacyjnego spółki prawa handlowego. Nowelizacja tego przepisu, która weszła w życie od 1 stycznia 2021 r., niczego w tym zakresie nie zmieniła i tym samym aktualne pozostaje korzystne dla podatników stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych w odniesieniu do tego przepisu sprzed nowelizacji.

Przypomnieć należy, że korzystne dla podatników stanowisko, jakie zostało wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych na kanwie art. 14a uCIT w odniesieniu do skutków podatkowych podziału między wspólników majątku likwidacyjnego spółki, stanowiło przyczynę zmiany tego przepisu dokonanej z dniem 1 stycznia 2021 r., której celem miało być uniemożliwienie powoływania się na wykładnię wypracowaną przez sądy administracyjne.

Jak wynika z wydanego przez WSA w Krakowie wyroku, dokonana nowelizacja – wbrew oczekiwaniom jej projektodawców – pożądanego skutku nie przyniosła. Wydany wyrok potwierdza, że w systemie prawa podatkowego nie ma miejsca na rozszerzającą wykładnię przepisów prawa.

Zapłata otrzymana za przekazanie innemu wspólnikowi spółki komandytowej części prawa do udziału w zyskach tej spółki jest przychodem z innych źródeł – wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt II FSK 921/22.

Sprawa dotyczyła wspólnika spółki komandytowej, który w zamian za wyrażenie zgody na zmianę umowy spółki polegającej na przeniesieniu części prawa do udziału w zysku spółki na drugiego wspólnika otrzymał od tego wspólnika zapłatę. Uchwała o zmianie umowy spółki zapadła w 2020 r., a więc przed objęciem spółki obowiązkiem podatkowym jako podatnika CIT. Wypłata wynagrodzenia na rzecz wspólnika nastąpiła już w 2021 r., a więc w czasie, gdy spółka była już podatnikiem CIT.

W ocenie wspólnika, otrzymane przez niego środki finansowe z powyższego tytułu zakwalifikować należy jako przychód z kapitałów pieniężnych, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a uPIT. Wskazał, że zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2021 r. art. 5a pkt 29 uPIT, sprzedaż ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce komandytowej wywołuje tożsame skutki podatkowe, co sprzedaż udziałów w spółce z o.o. lub akcji w spółce akcyjnej. Tym samym zapłata za rezygnację z części prawa do zysku powinna być uznana za przychód kapitałowy.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się dyrektor KIS oraz sądy administracyjne. Jak wskazał WSA w Krakowie, ogół praw i obowiązków wspólnika w spółce osobowej (w tym spółce komandytowej) ma charakter niepodzielny i nie można w niej wyodrębnić i zbyć pojedynczych praw i obowiązków przynależnych wspólnikowi. W wyniku dokonanej zmiany umowy spółki doszło jedynie do zmodyfikowania zakresu prawa wspólnika do udziału w zyskach spółki, a nie zbycia ogółu praw i obowiązków. Oznacza to, że przychód wspólnika z tego tytułu jest przychodem z innych źródeł. Stanowisko to podzielił NSA.

Stała praca i zamieszkanie w Niemczech nie oznacza utraty polskiej rezydencji przez podatnika – interpretacja indywidualna dyrektora KIS z dnia 4 kwietnia 2025 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.103.2025.3.KP.

Z wnioskiem o interpretację wystąpił podatnik, który od ponad 20 lat jest zatrudniony w Niemczech na podstawie umowy o pracę i dochody z tego tytułu są jedynymi, jakie uzyskuje. Podatnik wynajmuje w Niemczech mieszkanie, ma tam stałe zameldowanie oraz podlega tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Równocześnie jest zameldowany w Polsce, jest współwłaścicielem mieszkania położonego w Polsce i lokaty bankowej w polskim banku. W Polsce mieszka również jego żona, którą odwiedza kilka razy w roku przyjeżdżając na urlop i święta, przy czym łącznie czas jego pobytów w Polsce wynosi w roku podatkowym mniej niż 183 dni. W październiku 2024 r. podatnik nabył prawo do polskiej emerytury, ale nadal świadczy pracę na terenie Niemiec. Podatnik został uznany za polskiego rezydenta podatkowego i ZUS wypłacił mu świadczenie po potrąceniu podatku PIT.

W ocenie podatnika, powinien on podlegać nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu tylko Niemczech, a w Polsce wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, co skutkować winno brakiem obowiązku uwzględniania dochodów uzyskanych w Niemczech w rozliczeniach z polskim urzędem skarbowym.

Dyrektor KIS uznał stanowisko podatnika za błędne. Wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1a uPIT, polskim rezydentem podatkowym jest osoba, która posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż przez 183 dni w roku podatkowym. W ocenie dyrektora KIS, podatnik posiada w Polsce ośrodek interesów życiowych mając na uwadze posiadany tu majątek oraz powiązania rodzinne. Tym samym przysługuje mu status rezydenta podatkowego. W celu zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu podatnik powinien zastosować metodę wyłączenia z progresją, zgodnie z polsko-niemiecką umową o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Datio in solutum na majątku prywatnym nie skutkuje powstaniem przychodu do opodatkowania PIT – wyrok WSA w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Kr 184/25.

WSA w Krakowie orzekł, że art. 14 ust. 2e ustawy o PIT przewiduje powstanie przychodu wyłącznie w sytuacji datio in solutum dokonywanego w ramach działalności gospodarczej. W każdym innym przypadku transakcja tego typu jest neutralna podatkowo, gdyż po stronie podatnika nie dochodzi do realnego przysporzenia.

Przedmiotowy wyrok zapadł na kanwie następującego stanu faktycznego: Osoba fizyczna posiadała wobec spółki kapitałowej zobowiązanie, które postanowiła uregulować przenosząc na spółkę wytworzone we własnym zakresie prawa własności intelektualnej (datio in solutum).

W celu zabezpieczenia transakcji, ww. osoba złożyła wniosek o interpretację indywidualną potwierdzającą, że transakcja nie stanowi odpłatnego zbycia praw własności intelektualnej i nie skutkuje po jej stronie powstaniem przychodu do opodatkowania. Podatnik wskazał m. in. że do ww. transakcji nie dochodzi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, a zatem przepis art. 14 ust. 2e ustawy o PIT nie znajdzie tu zastosowania. Jednocześnie po stronie podatnika nie powstanie przychód na zasadach ogólnych, gdyż podatnik w związku z transakcją nie uzyskał żadnego przysporzenia, lecz wyłącznie zmianie uległa struktura jego aktywów.

Dyrektor KIS uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. Zgodził się wprawdzie, że w analizowanym stanie faktycznym nie znajdzie zastosowania art. 14 ust. 2e ustawy o PIT, jednak uznał, że po stronie podatnika powstanie przysporzenie, gdyż podatnik w wyniku transakcji zostanie zwolniony z długu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stanął po stronie podatnika, całkowicie podzielając jego argumentację.

O sprawie piszemy również na naszym blogu: https://spcgblog.pl/tax-law/datio-in-solutum-na-majatku-prywatnym-bez-podatku-sukces-spcg-w-sporze-z-fiskusem/.

Nieostateczna decyzja wymiarowa jest podstawą odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach – wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 2462/21.

NSA orzekł, że organ podatkowy może odmówić wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach, jeżeli w dokumentach znajduje się nieostateczna decyzja wymiarowa stwierdzająca zaległość podatkową. Nie ma znaczenia to, iż decyzji tej nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, ani też to, że podatnik złożył od niej odwołanie.

W stanie faktycznym sprawy będącym przedmiotem rozstrzygnięcia, podatnik – spółka prawa handlowego złożyła wniosek do naczelnika urzędu skarbowego o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach do celów bankowych. Naczelnik urzędu skarbowego odmówił jego wydania z powodu nieuregulowania zobowiązania z tytułu podatku VAT. W chwili składania wniosku decyzja wymiarowa nie była ostateczna, jak i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności.

W ocenie podatnika, taka decyzja nie stanowi podstawy do odmowy wydania zaświadczenia. Zarówno jednak dyrektor izby administracji skarbowej jak i sądy administracyjne obu instancji (WSA w Olsztynie oraz NSA) uznały, iż stanowisko organu podatkowego jest prawidłowe.

Wskazały, iż zgodnie z art. 306e § 1 OrdPod zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach jest wydawane na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych. W sprawie zaś wydana została decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, które nie zostało uregulowane jak i nie występują wyjątki z art. 306e § 5 i 6 OrdPod, tj. nie odroczono zapłaty zaległości, ani nie rozłożono jej na raty, ani też decyzja wymiarowa nie dotyczy podatnika, który zastosował się do interpretacji podatkowej i złożył stosowany wniosek zgodnie z art. 239d OrdPod.

Do zabezpieczenia na majątku podatnika wystarczające jest samo podejrzenie, że brał on udział w oszustwie podatkowym – wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt I FSK 2595/21.

NSA orzekł, iż samo podejrzenie, że podatnik brał udział w oszustwie podatkowym polegającym na wyłudzeniu podatku VAT, daje podstawę do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa nieuregulowania zobowiązania podatkowego. Rodzi to podstawę do dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika zgodnie z art. 33 § 1 i 2 OrdPod.

Sprawa dotyczyła podatnika, który prowadził działalność gospodarczą w zakresie produkcji komputerów i urządzeń peryferyjnych. W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie podatku VAT stwierdzono, że odliczył on podatek naliczony z faktur VAT wystawionych przez podmioty, które brały udział w zorganizowanym procederze wystawiania i posługiwania się „pustymi fakturami”. Naczelnik urzędu skarbowego wydał wobec podatnika decyzję w sprawie zabezpieczenia, określając przybliżoną kwotę zobowiązania w podatku VAT oraz dokonał zabezpieczenia tego zobowiązania na majątku podatnika zgodnie z art. 33 § 1 OrdPod. Decyzja ta została zakwestionowana przez podatnika.

Sądy administracyjne nie uwzględniły zarzutów podatnika. Uznały zgodnie, że zostały spełnione przesłanki do zabezpieczenia z art. 33 § 1 OrdPod, gdyż istniała uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie uregulowane. Jak wskazał WSA w Kielcach, podstawą do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania, stanowi już samo podejrzenie uczestnictwa w łańcuchu podmiotów wykorzystujących mechanizm „pustych faktur” do oszustw podatkowych.

Zagraniczna spółka posiadająca oddział w Polsce może posługiwać się nadanym jej NIP również w zakresie realizacji obowiązków płatnika PIT oraz składek ZUS – wyrok NSA z 8 maja 2025 r. sygn. akt III FSK 172/25.

NSA orzekł, że spółka zagraniczna posiadająca oddział w Polsce może posługiwać się nadanym jej numerem NIP również dla celów realizacji obowiązków płatnika PIT oraz składek ZUS. Tym samym, oddział spółki zagranicznej nie ma obowiązku uzyskania oraz posługiwania się numerem NIP nadanym oddziałowi jako pracodawcy.

W złożonym wniosku o interpretację indywidualną spółka prezentowała stanowisko, że jej oddział zlokalizowany w Polsce nie jest odrębnym podmiotem gospodarczym, a zatem dla celów realizacji obowiązków płatnika z tytułu PIT oraz składek ZUS oddział powinien posługiwać się NIP nadanym spółce macierzystej.

Organ interpretacyjny nie przychylił się do powyższego stanowiska, uznając, że oddział, jako odrębny zakład pracy, winien posługiwać się dla celów PIT oraz ZUS odrębnym numerem NIP nadanym oddziałowi.

Z taką interpretację nie zgodził się WSA w Poznaniu, który uchylił interpretację organu, a stanowisko to zostało podtrzymane przez NSA.

O temacie piszemy również na naszym blogu: https://spcgblog.pl/tax-law/nip-oddzialu-i-spolki-macierzystej-spcg-wygrywa-spor-w-nsa/.