Newsletter

Wydatki z tytułu ugody sądowej nie są podatkowym kosztem w sytuacji, gdy miały na celu minimalizację strat wynikających z wcześniejszych działań podatnika – wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2025 r., sygn. akt II FSK 404/23.

na budowę zakładu zagospodarowania odpadów. Wykonawca zobowiązał się do wniesienia gwarancji ubezpieczeniowej należytego wykonania umowy, z której spółka skorzystała
z uwagi na niewywiązanie się kontrahenta z umowy.  Wypłacone z tego tytułu środki stanowiły przychód podatkowy dla spółki. Syndyk masy upadłości wykonawcy wytoczył przeciwko spółce powództwo, kwestionując jej prawo do skorzystania z gwarancji. Spór zakończył się zawarciem ugody sądowej, na mocy, której spółka zapłaciła na rzecz wykonawcy określoną kwotę. Spółka uznała, że wydatki te stanowią dla niej koszt uzyskania przychodów z art. 15 ust. 1 uCIT,
a zawarcie ugody wykluczyło ryzyko zapłaty wyższych kwot dochodzonych w pozwie.

Dyrektor KIS nie podzielił tego stanowiska. Wskazał, że koszty te nie zwiększyły przychodów spółki, a miały na celu jedynie minimalizację strat wynikających z jej wcześniejszych działań. Ryzyko gospodarcze prowadzonej działalności obciąża podatnika i nie może być przenoszone na budżet państwa.

Stanowisko Dyrektora KIS podzielił NSA.

Potrącenie wierzytelności pomiędzy wspólnikiem i spółką nie pozwala na skorzystanie z preferencji z art. 15cb ust. 1 uCIT – wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt II FSK 299/23.

NSA uznał, że zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu hipotetycznych odsetek od dopłat wniesionych do spółki, zgodnie z art. 15cb ust. 1 uCIT, nie jest możliwe, jeżeli zobowiązanie do wniesienia dopłaty zostało zrealizowane przez wspólnika przez potrącenie wzajemnych wierzytelności pomiędzy wspólnikiem i spółką.

Zgodnie z art. 15cb ust. 1 uCIT, do kosztów podatkowych zaliczyć można kwotę odpowiadającą iloczynowi stopy referencyjnej NBP obowiązującej w ostatnim dniu roboczym roku poprzedzającego rok podatkowy powiększonej o 1 punkt procentowy oraz kwoty dopłaty wniesionej do spółki w trybie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach lub zysku przekazanego na kapitał rezerwowy lub zapasowy spółki.

W omawianej sprawie została podjęta uchwała o wniesieniu przez wspólników dopłat do kapitału spółki.

Dopłaty nie zostały wpłacone na rachunek bankowy spółki,
ale zobowiązanie do wniesienia dopłat zostało zrealizowane przez wspólników w ten sposób, że dokonano potrącenia wierzytelności spółki z tego tytułu z wierzytelnościami wspólników wynikającymi z pożyczek udzielonych spółce.
W ocenie spółki, taka forma wniesienia dopłat daje jej możliwość ujęcia hipotetycznych odsetek w kosztach podatkowych.

Dyrektor KIS zakwestionował to stanowisko, wskazując,
że potrącenie wierzytelności nie jest tożsame z wniesieniem dopłaty. Wskazał, że zgodnie z art. 15cb ust. 6 uCIT za moment wniesienia dopłaty uznać należy faktyczny wpływ środków na rachunek spółki. WSA w Poznaniu podzielił ten pogląd w całości. NSA były tego samego zdania – przy zdaniu odrębnym jednego z sędziów, który przyznał rację spółce.

Opinia zabezpieczająca w zakresie wykorzystania fundacji rodzinnej przy restrukturyzacji działalności – pismo Szefa KAS z dnia 19 listopada 2025 r. (opublikowane 31 grudnia 2025 r.), sygn. DKP3.8082.2.2025.

Szef KAS wydał opinię zabezpieczającą dotyczącą grupy podmiotów (w skład której weszły spółki osobowe i kapitałowa oraz fundacja rodzinna), której przedmiotem było wykorzystanie fundacji rodzinnej przy planowanej restrukturyzacji działalności grupy. Polegać ma ona na tym,
że do fundacji rodzinnej zostanie przeniesiona jedna
z prowadzonych w grupie działalności (związana z najmem nieruchomości), zaś pozostałe działalności zostaną przeniesione do spółki komandytowej, która zamierza zmienić formę opodatkowania na tzw. estoński CIT.

Szef KAS uznał, że w okolicznościach sprawy powstaną korzyści podatkowe, których osiągnięcie było głównym celem dokonania czynności. Polegać będą one na tym, że przychody z najmu nieruchomości (jako przychody z dozwolonej
dla fundacji rodzinnej działalności gospodarczej) będą zwolnione z podatku CIT oraz na tym, że spółka komandytowa zostanie objęta ryczałtem od dochodów spółek (a więc zapłata podatku CIT zostanie odsunięta w czasie). Jednocześnie Szef KAS stwierdził brak sztuczności w planowanych działaniach grupy.

W konsekwencji Szef KAS uznał, że do przedstawionych korzyści podatkowych nie znajdzie zastosowania art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, tj. klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania, a zaangażowanie fundacji rodzinnej w takim przypadku pozwoli zabezpieczyć interesy wszystkich zainteresowanych stron biorących udział w restrukturyzacji.

Obniżenie ceny w wyniku skorzystania przez kupującego z praw wynikających z rękojmi nie pozwala na zwrot PCC – interpretacja indywidualna dyrektora KIS z dnia 15 grudnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4014.614.2025.2.JKU.

Dyrektor KIS wskazał, że podatnikowi, który nabył udziały
w spółce po zawyżonej cenie i zapłacił od tego PCC, nie przysługuje prawo do skorygowania podstawy opodatkowania i zwrot nadpłaconego z tego tytułu podatku. Nie dotyczy to sytuacji, gdy to organ podatkowy stwierdzi, że podatnik wskazał nierynkową podstawę opodatkowania i zażąda w tym zakresie korekty.

Z wnioskiem o interpretację wystąpił podatnik, który zamierza nabyć udziały w spółce z o.o. za cenę wskazaną przez sprzedawcę jako rynkowa, opierając się na jego zapewnieniach, co do sytuacji faktycznej i prawnej spółki.  Jeżeli po zakupie udziałów okaże się, że wartość rynkowa nabytych udziałów w chwili zakupu była faktycznie niższa, podatnik zamierza złożyć oświadczenie o obniżeniu ich ceny na podstawie art. 560 § 1 k.c. W razie akceptacji tego oświadczenia przez sprzedawcę, wystąpi o zwrot nadpłaconego podatku, korygując deklarację PCC-3.

Dyrektor KIS zakwestionował takie stanowisko podatnika. Wyjaśnił, że wartość rynkowa udziałów wyrażona została w ich pierwotnej cenie, a podatnikowi nie przysługuje, co do zasady, prawo skorygowania podstawy opodatkowania.

Interpretacja ogólna w sprawie rozumienia przesłanki trwałego związania z gruntem w przypadku obiektów kontenerowych – interpretacja ogólna nr DPL2.8401.6.2025 Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 2 stycznia 2026 r.

Interpretacja dotyczy pojęcia trwałego związania z gruntem
w przypadku obiektów kontenerowych o konstrukcji umożliwiającej łatwe i wielokrotne przenoszenie w inne miejsce (kontenery przenośne), pełniących funkcje
np. magazynowe czy socjalne, wyposażonych w instalację elektryczną i wodno-kanalizacyjną lub bez takiej instalacji. Wspólną cechą tych obiektów jest to, że będąc posadowionymi na: betonowych bloczkach, kostce brukowej lub płycie betonowej, nie są z nimi w żaden sposób połączone.

Jak wynika z interpretacji, istota obiektu kontenerowego, jaką jest możliwość jego wielokrotnego przenoszenia, nie wyklucza możliwości jego trwałego związania z gruntem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Jeśli z uwagi na okoliczności faktyczne, np. ze względu
na właściwości fizyczne gruntu, na jakim obiekt kontenerowy został posadowiony lub z uwagi na jego rozmiar, zostanie
on zakotwiony w gruncie lub przymocowany do podłoża połączonego z gruntem w sposób zapewniający mu stabilność i odporność na czynniki zewnętrzne, to spełni przesłankę trwałego związania z gruntem w rozumieniu ustawy
o podatkach i opłatach lokalnych.

Obiekt ten nie utraci w takim przypadku jednej
z podstawowych cech, wyróżniających obiekty kontenerowe,
tj. nie przestanie być mobilny, gdyż trwałe związanie obiektu
z gruntem z rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie oznacza, że jest on przymocowany do gruntu na stałe, a zatem nadal istnieje możliwość przeniesienia go
w inne miejsce. Obiekt taki stanowić będzie budowlę wskazaną w poz. 10 załącznika nr 4 do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem
od nieruchomości na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.