Newsletter

Wydatki na badanie due diligence oraz doradztwo prawne nie zawsze można jednorazowo odliczyć w dacie ich poniesienia – interpretacja indywidualna z dnia 20 sierpnia 2025 r., 0111-KDIB1-2.4010.316.2025.1.BD.

Szef KAS uznał, że w sytuacji, gdy wydatki na badanie due diligence oraz na usługi doradztwa prawnego nie służą ogólnej działalności spółki, lecz służą budowie nowych środków trwałych, nie ma możliwości ich jednorazowego odliczenia już w dacie ich poniesienia w oparciu o art. 15 ust. 4d uCIT.

Z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji wystąpiła spółka, która dla sfinansowania rozpoczętej inwestycji budowalnej wystąpiła do banku o finansowanie kredytowe. Warunkiem otrzymania finansowania było przeprowadzenie kompleksowej analizy projektu pod kątem prawno-formalnym, finansowym, podatkowym oraz technicznym (tzw. due diligence). Spółka poniosła również wydatki na usługi doradztwa prawnego, w tym związane z zawarciem umowy kredytowej. Spółka uznała, że wydatki te jako koszty uzyskania przychodu z art. 15 ust. 1 uCIT będzie mogła odliczyć od przychodu już w dacie ich poniesienia zgodnie z art. 15 ust. 4d uCIT.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS. Wskazał, iż poniesione wydatki pozostają w związku z wytworzeniem środków trwałych i winny zostać zaliczone do wartości początkowej tych środków trwałych. Dodał, iż zawarty w art. 16g ust. 4 uCIT katalog kosztów wliczanych do wartości początkowej ma charakter przykładowy, a nie zamknięty. Koszty wliczane do wartości początkowej środka trwałego mogą być poniesione na wczesnym stadium procesu inwestycyjnego, a więc jeszcze przed wytworzeniem środka trwałego.

Certyfikat rezydencji podatkowej jest niezbędny dla zwolnienia z podatku u źródła – wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 47/23.

NSA potwierdził, że brak certyfikatu rezydencji podatkowej zagranicznego kontrahenta uniemożliwia zastosowanie postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nawet gdy zostaną przedłożone inne dowody wskazujące na powiązanie kontrahenta z danym państwem.

Sprawa dotyczyła polskiego podatnika świadczącego usługi doradcze w zakresie zarządzania kompleksem biurowym. W ramach swojej działalności korzystał on z usług zewnętrznego podmiotu z siedzibą w Portoryko. Podatnik nie pobrał podatku u źródła od wynagrodzenia wypłaconemu kontrahentowi, pomimo braku certyfikatu rezydencji kontrahenta, powołując się na zwolnienie przewidziane w UPO między Polską a Stanami Zjednoczonymi.

Organy podatkowe uznały takie działanie za nieprawidłowe, wskazując, że przedstawione przez podatnika dokumenty, takie jak zaświadczenie o wpisie do rejestru przedsiębiorców kontrahenta, jego numer identyfikacyjny pracodawcy (EIN) oraz uwierzytelnione kopie wyciągów stanu rozliczeń podatkowych, nie zastępują certyfikatu rezydencji.

Stanowisko to zostało podzielone przez WSA w Białymstoku. Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 26 ust. 1 uCIT uzyskanie certyfikatu rezydencji kontrahenta jest koniecznym warunkiem zastosowania UPO. Tylko taki dokument, a nie inne przedłożone przez podatnika, potwierdza, że kontrahent podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w danym państwie. NSA podzielił tę argumentację.

Świadczenia wypłacone pracownikowi na podstawie porozumienia z pracodawcą nie są odszkodowaniem i podlegają opodatkowaniu jako przychód ze stosunku pracy – wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt II FSK 1480/22.

Sprawa dotyczyła spółki, która na podstawie zawartych porozumień wypłaciła swoim pracownikom określone kwoty pieniężne, mające stanowić rekompensatę za likwidację części świadczeń pracowniczych, w tym nagród jubileuszowych oraz zmianę zasad przyznawania dodatków za staż pracy. Spółka uznała, że wypłacone pracownikom świadczenia miały charakter odszkodowawczy i jako takie winny być zwolnione z podatku PIT na podstawie z art. 21 ust. 1 pkt. 3 uPIT.

Organy podatkowe nie zgodziły się z tym stanowiskiem, wskazując, że wypłacone przez spółkę świadczenia miały rekompensować utratę przyszłych korzyści i nie stanowiły ekwiwalentu za poniesioną przez pracowników szkodę majątkową. Ponadto wypłacone one zostały na skutek zawartego porozumienia, a nie obowiązku odszkodowawczego wynikającego z przepisów prawa.

Ze stanowiskiem organów podatkowych zgodził się WSA w Krakowie. Zaznaczył, że w sytuacji, gdy wypłacone przez pracodawcę świadczenia nie były odszkodowaniami wynikającymi z przepisów prawa lub ugód sądowych, nie podlegają one zwolnieniu z art. 21 ust. 1 pkt. 3 uPIT. NSA podzielił to stanowisko.

Przychody z najmu prywatnego wlicza się do limitu 200 tys. zł decydującego o zwolnieniu z VAT – interpretacja indywidualna z dnia 21 sierpnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.463.2025.1.AM.

Szef KAS uznał, że przychody z najmu prywatnego podatnika, który prowadzi także działalność gospodarczą w innym zakresie, wlicza się do limitu 200 tys. zł decydującego o zwolnieniu sprzedaży z VAT z art. 113 ust. 1 uVAT.

Bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, że podatnik wynajmuje dom w ramach zarządu majątkiem prywatnym, a nie prowadzonej innej działalności gospodarczej. Najem prywatny wypełnia bowiem definicję działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 uVAT, t.j. stanowi wykorzystanie towaru (domu) w sposób ciągły dla celów zarobkowych z tytułu tej czynności. Tego rodzaju najem nie ma również charakteru transakcji pomocniczej, o której mowa w art. 113 ust. 2 pkt 2 lit. a uVAT.

Prawidłowa stawka VAT dla usług złożonych to zakres WIS, a nie interpretacji indywidualnej – wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2025 r., sygn. akt I FSK 1685/22.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji wystąpiła spółka – czynny podatnik VAT, która jest organizatorem imprez masowych. Zakup biletu wstępu na imprezę obejmuje nie tylko udział w wydarzeniu (świadczenie główne), ale także świadczenia pomocnicze, jak parking, wyżywienie, korzystanie z pola namiotowego. Podatnik wnosił o potwierdzenie stanowiska, że zarówno świadczenie główne, jak i świadczenia pomocnicze, należy traktować jako usługę złożoną z załącznika nr 3 do uVAT, uprawniającą do zastosowania 8% stawki VAT.

Dyrektor KIS odmówił wydania interpretacji indywidualnej, wskazując, że pytanie podatnika należy do zakresu WIS i dotyczy w istocie określenia stawki VAT dla usługi organizacji wydarzenia, a zatem nie jest objęte zakresem interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 14b par. 1a OrdPod.

Stanowisko to podzieliły sądy administracyjne. WSA w Gorzowie Wielkopolskim wskazał, że złożony wniosek o interpretację dotyczył oceny, czy świadczona przez podatnika usługa stanowi jedno świadczenie złożone (kompleksowe), co w konsekwencji prowadzi do zastosowanie obniżonej stawki 8%. Do oceny tej kwestii uprawniony jest organ w ramach wniosku o wydanie WIS. Do takiego stanowiska przychylił się również NSA.

Częściowe zawalenie lub uszkodzenie dachu nie pozbawia obiektu cech budynku w rozumieniu przepisów o podatku od nieruchomości – wyroki NSA z dnia 27 sierpnia 2025 r., sygn. akt III FSK 8924, III FSK 90/24, III FSK 91/24.

NSA orzekł, że częściowe zawalenie lub uszkodzenie dachu nie pozbawia obiektu cech budynku w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i tym samym nie zwalnia z obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości.

Sprawa dotyczyła opodatkowania podatkiem od nieruchomości działki zabudowanej zespołem dworsko-pałacowym. Zwolnieniem z podatku objęty był znajdujący się na nieruchomości dwór jako obiekt wpisany do rejestru zabytków. Spór z organami podatkowymi dotyczył opodatkowania znajdujących się na nieruchomości budynków gospodarczych, które były w złym stanie technicznym – m.in. miały uszkodzone lub zawalone dachy. Organ podatkowy uznał, że zły stan techniczny tych obiektów nie powoduje, że mogłyby one nie podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Sądy administracyjne obu instancji podzieliły stanowisko organu podatkowego. WSA w Poznaniu wskazał, że uszkodzony dach zachowuje nadal cechy i funkcję elementu konstrukcyjnego budynku, a zatem uszkodzenie dachu i jego częściowe zawalenie nie powoduje, że obiekt przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. NSA podzielił tę ocenę.