Newsletter

Przeniesienie w ramach datio in solutum akcji reprezentujących ogół praw i obowiązków w luksemburskiej spółce osobowej skutkuje powstaniem przychodu z zysków kapitałowych – wyrok NSA z dnia 7 października 2026 r., sygn. akt II FSK 1340/23.

NSA uznał, że przeniesienie na wspólnika akcji w ramach datio in solutum, w celu wykonania zobowiązania z tytułu dywidendy lub wynagrodzenia za umorzenie udziałów, stanowi odpłatne zbycie tych spraw i powoduje po stronie spółki powstanie przychody z zysków kapitałowych na podstawie art. 7b ust. 1 pkt 4 uCIT.

Sprawa dotyczyła polskiej spółki z o.o., będącej wspólnikiem luksemburskiej spółki osobowej (SCSp). Ogół praw i obowiązków w SCSp został inkorporowany w imienne papiery wartościowe, którymi polska spółka może swobodnie dysponować. W celu uregulowania zobowiązań spółki względem wspólników z tytułu dywidendy lub umorzenia ich udziałów, zamiast zapłaty pieniężnej, spółka planuje przenieść na wspólników akcje SCSp.  Na skutek tej czynności zobowiązania spółki wobec wspólników wygasną w całości lub części. W ocenie spółki, po jej stronie powstanie przychód na podstawie art. 14a ust. 1 uCIT, który należy zakwalifikować do przychodów z tzw. innych źródeł, a nie do przychodów z zysków kapitałowych z art. 7b ust. 1 uCIT.

Zarówno Dyrektor KIS, jak i sądy administracyjne nie podzieliły stanowiska spółki w przedmiocie klasyfikacji uzyskanych przychodów. Wskazały, że zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 4 uCIT, do przychodów z zysków kapitałowych zalicza się przychody ze zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną. Przekazanie zaś akcji SCSp w ramach datio in solutum oznacza przeniesienie ogółu praw i obowiązków w spółce osobowej w zamian za wygaśnięcie zobowiązania spółki i stanowi odpłatne zbycie praw. Tym samym jest to przychód z zysków kapitałowych.

Odsetki od obligacji wyemitowanych przez spółkę na estońskim CIT wypłacone podmiotowi powiązanemu stanowią ukryty zysk – wyrok NSA z dnia 1 października 2026 r., sygn. akt II FSK 1291/23.

Sprawa dotyczyła spółki komandytowo-akcyjnej, która planuje przejść na tzw. estoński CIT. Następnie, w celu pozyskania finansowania, planuje ona emisję obligacji, które zostaną objęte przez podmiot powiązany. Spółka zobowiązana będzie do ich wykupu i wypłaty kwoty odsetek. W jej ocenie, odsetki te nie stanowią tzw. ukrytego zysku z art. 28m ust. 3 uCIT, gdyż nie są świadczeniami wykonanymi w związku z prawem do udziału w zysku, a w przepisie tym nie ma mowy o odsetkach od obligacji.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się zarówno Dyrektor KIS, jak i sądy administracyjne. Katalog ukrytych zysków z art. 28m ust. 3 uCIT ma charakter otwarty poprzez zwrot „w szczególności”. Emisja obligacji służy pozyskaniu finansowania w sposób analogiczny do zaciągnięcia pożyczki lub kredytu, o których jest mowa w powołanym przepisie. Ukryty zysk występuje niezależnie od tego, czy podmiot powiązany (obligatariusz) jest bezpośrednio wspólnikiem lub udziałowcem danej spółki, czy nie.

Wynajem przez fundację rodzinną składników majątku niebędących jej własnością rodzi obowiązek zapłaty 25% podatku CIT – interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 21 września 2026 r., nr 0111-KDIB1-2.4010.320.2026.3.END.

Z wnioskiem o interpretację wystąpiła fundacja rodzinna, która zamierza zawrzeć z fundatorem umowę użyczenia jego lokali mieszkalnych, a następnie oddać je w najem długoterminowy na cele mieszkaniowe po cenach rynkowych. Najemcami mają być osoby trzecie, tj. niepowiązane z fundacją i fundatorem. Fundacja planuje również wydzierżawić od spółki, której wspólnikiem jest fundator, teren z budynkami użytkowymi, a następnie podnająć go na warunkach rynkowych osobom trzecim.

W ocenie fundacji, uzyskany przez nią czynsz z wynajmu lokali mieszkalnych, które otrzymała od fundatora w nieodpłatne użytkowanie, zwolniony będzie z podatku CIT na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 25 uCIT. W zakresie zaś czynszu z wynajmu budynków użytkowych zobowiązana będzie do zapłaty 19% podatku CIT, mając jednak możliwość pomniejszenia tego przychodu o koszty jego uzyskania (m.in. podatek od nieruchomości). Wskazała, że zgodnie z art. 6 ust. 8 uCIT zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 25 uCIT, nie ma zastosowania do osiąganych przez fundację rodzinną przychodów z najmu, którego przedmiotem jest majątek powiązany z działalnością fundatora.

Dyrektor KIS w zasadniczej kwestii nie podzielił stanowiska podatnika. Wskazał, że podnajem nieruchomości, nie stanowiących własności fundacji rodzinnej, stanowi element działalności gospodarczej prowadzonej przez fundację rodzinną, która nie dotyczy mienia wniesionego do fundacji rodzinnej, a więc wykracza poza ustawowy zakres z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o fundacji rodzinnej. Tym samym w związku z przychodami uzyskiwanymi z tego tytułu fundacja będzie zobowiązana do zapłaty 25% podatku CIT, zgodnie z art. 24r ust. 1 uCIT, z prawem do odliczenia kosztów uzyskania przychodu.

Indywidualny pakiet medyczny dla przedsiębiorcy jest wydatkiem osobistym i nie stanowi kosztu uzyskania przychodu – interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 7 września 2026 r., sygn. 0112-KDIL2-2.4011.721.2026.1.WS.

Sprawa dotyczyła podatnika prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym. Działalność ta wykonywana jest osobiście przez podatnika, który świadczy usługi doradcze. Podatnik zamierza   wykupić dla siebie abonament medyczny, obejmujący m.in. konsultacje lekarskie i badania diagnostyczne.  Faktura VAT za abonament ma być wystawiana na firmę podatnika i być opłacana ze środków wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej.

W ocenie podatnika, takie wydatki mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 uPIT, gdyż nie służą zaspokojenie prywatnych jego potrzeb, lecz zabezpieczeniu źródła przychodów poprzez ograniczenie ryzyka przestojów w działalności.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS. Uznał, że wydatki podatnika na pakiet medyczny będą miały na celu przede wszystkim ochronę jego zdrowia jako osoby fizycznej i mają charakter osobisty. Nie mają bezpośredniego związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą.

Kara umowna za odstąpienie od umowy lub nieterminowe jej wykonanie może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów – wyrok NSA z dnia 29 września 2026 r., sygn. akt II FSK 1261/23.

Sprawa dotyczyła przedsiębiorcy – podwykonawcy, który zawarł z wykonawcą umowy dotyczące prac renowacyjnych i budowlanych, od których następnie    odstąpił, co skutkowało nałożeniem na niego kar umownych, które zapłacił. Podatnik zawarł również inne umowy, które zrealizował po terminie, co również skutkowało naliczeniem kar umownych, które zapłacił. W ocenie podatnika, zapłacone przez niego kary umowne stanowią koszty uzyskania przychodu, gdyż nie podlegają wyłączeniu z art. 23 ust. 1 pkt 19 uPIT.

Dyrektor KIS uznał to stanowisko za nieprawidłowe, wskazując, że opisane kary umowne nie są kosztem podatkowym. Zaznaczył, że pojęcie wadliwości należy rozumieć szeroko, jako każdy przypadek nienależytego wykonania obowiązków, za które podatnik ponosi odpowiedzialność.

WSA w Warszawie i NSA podzieliły jednak stanowisko podatnika. Wskazały, że przepisy dotyczące wyłączeń w odniesieniu do wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów nie można interpretować rozszerzająco. Dopuszczalne jest więc zaliczenie kary umownej do kosztów podatkowych, jeżeli nie została ona objęta wyłączeniem z art. 23 ust. 1 pkt 19 uPIT i jednocześnie spełnione są ogólne warunki z art. 22 ust. 1 uPIT.

Wystawca faktury ustrukturyzowanej w KSeF, który błędnie wypełnił dane faktycznego odbiorcy „Podmiot3”, może je poprawić fakturą korygującą, bez konieczności korygowania błędnej faktury „do zera” i wystawienia nowej - interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 29 września 2026 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.746.2025.9.JM.

Dyrektor KIS wydał indywidualną interpretację w przedmiocie korekty błędnych danych faktycznego odbiorcy zawartych w polu „Podmiot3” przy wystawianiu faktury ustrukturyzowanej w KSeF. Uznał, że błędy w danych faktycznego odbiorcy faktury „Podmiot3” w KSeF można poprawić zwykłą fakturą korygującą, bez konieczności korygowania faktury „do zera” i wystawiania nowej.

Wypełnienie pola faktycznego odbiorcy „Podmiot2” jest konieczne, gdy nabywcą towarów lub usług jest podmiot będący podatnikiem VAT, ale właściwym odbiorcą towarów i usług jest inny podmiot (np. szkoła będąca jednostką podrzędną gminy), której dane należy umieścić w polu „Podmiot3”.

Aktualne pozostaje stanowisko, że w przypadku błędnych danych nabywcy z faktury „Podmiot2” konieczna jest korekta faktury „do zera” i wystawienie nowej faktury z poprawnymi danymi.

Stawka VAT od transakcji trójstronnych (łańcuchowych) – wyrok Sądu UE z dnia 9 września 2026 r., sygn. T-614/25.

Sąd UE uznał, że o możliwości uznania pierwszej dostawy za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (WDT) ze stawką VAT 0% decyduje moment, w którym prawo do rozporządzania towarem jak właściciel przechodzi na kolejny podmiot w łańcuchu dostaw. Jeżeli jednak prawo to przechodzi na kolejnego nabywcę (podmiot pośredniczący lub nabywcę końcowego) jeszcze przed rozpoczęciem transportu wewnątrzwspólnotowego, pierwsza dostawa nie może zostać uznana za WDT i zwolniona z VAT i jako dostawa krajowa w państwie rozpoczęcia wysyłki musi być opodatkowana według krajowej stawki VAT.

Sąd UE wskazał również, że fakt przemieszczenia produktów z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy do podmiotów – podatników VAT z siedzibą w innym kraju UE, nie wpływa automatycznie na ocenę transakcji na gruncie przepisów VAT. Samo zaś wykazanie, że towar faktycznie opuścił terytorium państwa członkowskiego wysyłki, oraz fakt, że nabywca końcowy rozliczył VAT w kraju przeznaczenia, nie są wystarczającymi przesłankami do automatycznego zastosowania 0% stawki VAT przez pierwszego sprzedawcę w łańcuchu dostaw.

Osoby mające transkrypcję aktu małżeństwa będą miały takie same prawa i obowiązki podatkowe jak pozostali małżonkowie – interpretacja ogólna Ministra Finansów i Gospodarki z dnia 24 września 2026 r., nr DTS6.8022.6.2026.

Minister Finansów i Gospodarki wydał interpretację ogólną w sprawie skutków podatkowych transkrypcji aktu małżeństwa obywateli Unii Europejskiej tej samej płci, które zostało zawarte w innym kraju członkowskim UE. Osoby posiadające taką transkrypcję będą miały takie same prawa i obowiązki podatkowe, jak małżeństwa osób różnej płci. Interpretacja ogólna pozwala organom podatkowym przyjąć stan cywilny osób tej samej płci zgodnie z treścią transkrybowanego aktu małżeństwa. Interpretacja została wydana w związku z wyrokiem TSUE w sprawie C-713/23, który orzekł, że państwo członkowskie UE ma obowiązek uznać małżeństwo osób tej samej płci, które zostało legalnie zawarte w innym kraju UE, nawet gdy prawo danego państwa UE nie dopuszcza związków jednopłciowych.