Newsletter

Fundacja spełniająca definicję spółki nieruchomościowej nie ma obowiązku informowania Szefa KAS o udziałach i strukturze właścicielskiej – interpretacja indywidualna z dnia 24 czerwca 2025 r., sygn. 0115-KDIT3.4011.456.2025.1.KP.

Szef KAS potwierdził, że nawet w sytuacji, gdy fundacja spełnia definicję spółki nieruchomościowej, nie ciążą na niej obowiązki informacyjne wobec Szefa KAS przewidziane w art. 45 ust. 3f pkt 1 uPIT, tj. o udziałach i strukturze właścicielskiej. Fundacja nie ma bowiem członków ani wspólników, a brak udziałów, akcji oraz innych praw o podobnym charakterze skutkuje brakiem obowiązków informacyjnych z art. 45 ust. 3f pkt 1 uPIT.

W rezultacie na fundacji nie ciąży obowiązek składania informacji PIT-N1 oraz PIT-N2.

Zbycie ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki jawnej generuje przychód z praw majątkowych, a nie z kapitałów pieniężnych – wyrok NSA z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. akt II FSK 1365/22.

NSA orzekł, iż przychód ze zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce jawnej stanowi przychód z praw majątkowych z art. 18 uPIT, a nie przychód z kapitałów pieniężnych z art. 17 uPIT. Tym samym dochód z tego tytułu opodatkowany jest według ogólnych zasad PIT, a nie zryczałtowanym 19-proc. podatkiem PIT.

Sprawa dotyczyła wspólnika spółki jawnej, który zbył ogół praw i obowiązków w tej spółce na rzecz osoby trzeciej, wykazując przychód z tego zbycia jako przychód z kapitałów pieniężnych (art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a uPIT). Jako koszt uzyskania przychodu wykazał wartość nakładu poniesionego na nabycie ogółu praw i obowiązków w spółce, która w jego ocenie stanowiła wartość jego wkładu do spółki określoną w umowie spółki.

Ze stanowiskiem tym nie zgodziły się organy podatkowe oraz sądy administracyjne. Wskazano, że wspólnikowi spółki jawnej, jako spółki osobowej, nie przysługują udziały, ale ogół praw i obowiązków i tym samym nie znajduje tu zastosowania art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a uPIT. Jednocześnie kosztem uzyskania przychodu z tytułu zbycia ogółu praw i obowiązków w spółce mogą być wyłącznie rzeczywiście poniesione i udokumentowane wydatki, jak wkład gotówkowy i rzeczywisty koszt nabycia składników majątkowych wniesionych przez wspólnika do spółki, a nie ich wartość określona w umowie spółki.

Małżonkowie mogą być jednym podatnikiem podatku VAT – wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 92/23.

WSA we Wrocławiu uznał, że małżonkowie działający wspólnie w ramach majątku objętego małżeńską wspólnością ustawową w określonych przypadkach powinni być traktowani jako jeden podatnik dla celów rozliczeń podatku VAT. Orzeczenie to odwołuje się do wyroku TSUE z dnia 3 kwietnia 2025 r. w sprawie C-213/24, w którym przyjęto, że za podatnika prowadzącego samodzielnie działalność gospodarczą można uznać wspólność ustawową istniejącą między małżonkami.

Spór dotyczył małżeństwa sprzedającego działki budowlane wchodzące w skład małżeńskiej wspólności ustawowej. Przed sprzedażą działki zostały przygotowane pod inwestycję, tj. wyłączone z produkcji rolnej, uporządkowane, wyposażone w media oraz objęte działaniami marketingowymi przez profesjonalnego agenta. Zgodnie z praktyką, takie działania uznać należy za przejaw działalności gospodarczej, a sprzedaż nieruchomości – za transakcje podlegające VAT.

Zdaniem organu podatkowego, każdy z małżonków powinien w takiej sytuacji dokonać oddzielnie rejestracji jako podatnik VAT oraz wystawić odrębną fakturę VAT na połowę ceny sprzedaży nieruchomości. WSA we Wrocławiu sprzeciwił się temu poglądowi. Wskazał, iż na potrzeby przedmiotowej transakcji małżeństwo powinno być traktowane analogicznie jak spółka cywilna, czyli jeden podmiot gospodarczy ponoszący wspólne ryzyko i podejmujący wspólne decyzje, a tym samym jako jeden podatnik VAT.

Złożenie pozwu o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa przez podatnika lub jego kontrahenta nie wstrzymuje biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego – wyrok NSA z dnia 17 lipca 2025 r., sygn. akt I FSK 1913/22.

NSA stwierdził, że złożenie pozwu o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa przez podatnika lub jego kontrahenta nie zawiesza biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Takie zawieszenie, zgodnie z art. 70 § 6 pkt. 3 OrdPod, ma miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe wystąpi do sądu z żądaniem ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa w trybie art. 199a § 3 OrdPod.

Z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej wystąpiła spółka działająca w branży budowlanej, która zakwestionowała wystawioną przez podwykonawcę fakturę VAT, uznając, że wskazany w niej zakres nie odpowiadał rzeczywistemu zakresowi wykonanych robót, a kwota wynagrodzenia była zawyżona. Podatnik nie ujął tej faktury VAT w swojej ewidencji VAT, nie odliczył wynikającego z niej podatku naliczonego oraz nie ujął jej w kosztach uzyskania przychodów. Spór pomiędzy wnioskodawcą a jego kontrahentem trafił do sądu cywilnego, który uwzględnił roszczenie kontrahenta w części.

W ocenie podatnika, w chwili wniesienia pozwu w powyższej sprawie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 3 OrdPod. Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS, wskazując, że skutek z ww. artykułu ma miejsce tylko wtedy, gdy to organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe wystąpi do sądu powszechnego w trybie art. 199a § 3 OrdPod.

Zarówno WSA w Krakowie, jak i NSA, podzieliły stanowisko Dyrektora KIS.