Newsletter

Wynajem miejsca na serwer w zagranicznym centrum danych dla serwera stanowi zagraniczny zakład podatkowy – interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 20 lipca 2026 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.200.2026.2.MW.

Z wnioskiem o interpretację wystąpiła spółka, która prowadzi działalność technologiczną w zakresie m.in. dostarczania rozwiązań z obszaru przesyłania i dystrybucji treści wideo na rzecz klientów zlokalizowanych w Polsce i za granicą. Działa ona w oparciu o własny sprzęt serwerowy zlokalizowany w Polsce oraz w dwóch centrach danych we Francji. Spółka nie ma we Francji biura, lokalu ani innej nieruchomości, ani nie zatrudnia tam pracowników i nie ma swoich przedstawicieli. Wszystkie czynności zarządcze i operacyjne dotyczące serwerów są podejmowane z terytorium Polski.

W ocenie spółki, wynajem miejsca na serwery w centrach danych we Francji nie skutkuje powstaniem zakładu podatkowego w rozumieniu art. 4a pkt 11 uCIT. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 UPO polsko-francuskiej zakład nie powstaje, jeśli zagraniczna placówka prowadzi działalność przygotowawczą lub pomocniczą. W konsekwencji wszystkie dochody spółki powinny podlegać opodatkowaniu w Polsce.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS. Podniósł, że placówką (miejscem prowadzenia działalności) zgodnie z UPO polsko-francuską są również urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym własne serwery umieszczone na stałe we Francji powodują powstanie zakładu, a dochody osiągnięte i przypisane do tego zakładu są opodatkowane wyłącznie we Francji na podstawie art. 7 UPO polsko-francuskiej.

Należy wskazać, że analogicznie orzekł WSA w Gliwicach w prawomocnym wyroku z 18 listopada 2024 r., sygn. I SA/Gl 175/24.

Wpłata uproszczonej zaliczki na podatek po terminie nie powoduje utraty możliwości wyboru tej formy ich wpłacania za dany rok podatkowy – interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 8 lipca 2026 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.253.2026.1.AJ.

Z wnioskiem o interpretację wystąpiła spółka, która wybrała w roku podatkowym 2026 stosowanie uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu rocznym CIT złożonym za poprzedni rok podatkowy. Pierwszą zaliczkę za styczeń spółka zapłaciła po terminie, wraz z odsetkami za zwłokę. W ocenie spółki, opóźnienie w płatności zaliczki nie skutkuje utratą prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT w całym roku podatkowym 2026.

Dyrektor KIS podzielił stanowisko spółki. Wskazał, że wybór uproszczonej formy opłacania zaliczek z art. 25 ust. 6 uCIT i art. 44 ust. 6b uPIT nie został uwarunkowany terminowością zapłaty zaliczek. Uiszczenie wpłat z tytułu uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych i fizycznych po ustawowym terminie, nie powoduje utraty możliwości wyboru tej formy ich wpłacania za dany rok podatkowy.

Wycofanie nieruchomości ze spółki jawnej do majątku prywatnego wspólników w celu jej wynajmu spółce stanowi unikanie opodatkowania – wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29 kwietnia 2026 r., sygn. akt I SA/Ol 53/26.

Osoby fizyczne będące wspólnikami spółki jawnej planowali wycofać nieruchomości z majątku spółki jawnej.  Wycofanie nieruchomości miało nastąpić w drodze nieodpłatnego ich przeniesienia z majątku spółki do majątków osobistych wspólników.  We wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji wskazano, że powodem wycofania nieruchomości ze spółki jest umożliwienie wspólnikom bezpośredniego wynajmowania nieruchomości w ramach ich prywatnego majątku, co pozwoli na indywidualne rozliczanie i ewidencjonowanie najmu przez każdego wspólnika, zamiast przez spółkę. Spółka będzie kontynuowała działalność gospodarczą w zakresie innym niż usługi wynajmu nieruchomości.  Przeniesienie własności nieruchomości na wspólników będzie definitywne. Jednocześnie wskazano, że spółka ewentualnie będzie miała prawo do korzystania z danej nieruchomości na podstawie zawartej umowy najmu lub dzierżawy z właścicielem.

Dyrektor KIS uznał, że przedstawione we wniosku okoliczności wskazują, iż wynajęcie przez wspólników na rzecz spółki nieruchomości uprzednio wycofanych ze spółki umożliwiłoby wspólnikom uzyskanie korzyści podatkowej w postaci obniżenia zobowiązania podatkowego, poprzez możliwość opodatkowania uzyskiwanych przez nich przychodów z najmu nieruchomości ryczałtem ewidencjonowanym według stawki 8,5% lub 12,5% oraz sztucznego generowania kosztów uzyskania przychodów po stronie spółki.

WSA podzielił to stanowisko. Wskazał, że działanie polegające na wycofaniu przez wspólników nieruchomości ze spółki jawnej do ich majątku prywatnego, celem jej wynajmu w ramach tzw. najmu prywatnego na rzecz tej spółki stanowi przykład unikania opodatkowania. Głównym lub jednym z głównych celów dokonania tej czynności jest bowiem osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, polegające na obniżenia wysokości zobowiązania podatkowego. WSA stwierdził, że realizacja planowanych działań doprowadziłaby do sytuacji, w której wspólnicy będący właścicielami nieruchomości oddaliby je do używania spółce, która w sensie prawnym jest wprawdzie odrębnym podmiotem, ale ekonomiczne władztwo zarówno nad nią sprawują wspólnicy, którzy jednocześnie spracowaliby ekonomiczne władztwo nad wynajmowanymi spółce nieruchomościami.

Wyrok jest nieprawomocny.

Nie stanowi podatkowego przychodu część zwróconych kosztów procesu, które wcześniej nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów – wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Ke 180/26.

Z wnioskiem o indywidualną interpretację wystąpił podatnik prowadzący działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Prawomocnym wyrokiem wydanym w stosunku do kontrahenta sąd zasądził na rzecz wspólników spółki cywilnej kwotę wraz z odsetkami i kosztami procesu. W ocenie podatnika, ta część kosztów procesu, której wcześniej nie zaliczył on do kosztów uzyskania przychodu, nie będzie stanowić dla niego przychodu podatkowego, zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3a uPIT.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS, uznając, że przychód nie powstaje tylko wtedy, gdy zwrócone wydatki nie mogą być z mocy ustawy kosztem podatkowym. Jeżeli zaś zgodnie z przepisami podatkowymi podlegają one zaliczeniu do kosztów, to cała kwota zasądzonych kosztów jest przychodem podatkowym. Bez znaczenia jest to, czy podatnik rzeczywiście ujął dany wydatek w kosztach podatkowych.

Sąd administracyjny przyznał rację podatnikowi. Wskazał, że o tym, czy zwrócone koszty procesu są przychodem, decyduje wcześniejsze faktyczne uwzględnienie ich w kosztach podatkowych, a nie sama potencjalna możliwość ich zaliczenia do kosztów podatkowych.

Wyrok jest nieprawomocny.

W przypadku dobrowolnego umorzenia akcji spółki akcyjnej powstałej z przekształcenia spółki z o.o. kosztem podatkowym jest wartość bilansowa majątku spółki przekształcanej na dzień przekształcenia – wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 lipca 2026 r., sygn. akt I SA/Ke 180/26.

Z wnioskiem o interpretację wystąpił podatnik – wspólnik spółki z o.o., przekształconej w spółkę akcyjną. Podatnik objął akcje spółki przekształconej, nie wnosząc żadnych dodatkowych wkładów.  Planowane jest dobrowolne umorzenie tych akcji za wynagrodzeniem. W ocenie podatnika, w związku z umorzeniem akcji koszt uzyskania przychodu stanowić będzie wartość bilansowa majątku spółki z o.o. na dzień przekształcenia. Jako podstawę wskazał art. 23 ust. 1 pkt 38 uPIT, z którego wynika, że wydatki na objęcie lub nabycie udziałów i akcji nie są kosztem podatkowym w dacie ich poniesienia, lecz w dacie odpłatnego zbycia.

Ze stanowiskiem tym nie zgodził się Dyrektor KIS, wskazując, że ww. przepis dotyczy wydatków faktycznie poniesionych przez podatnika, a w sprawie mamy do czynienia z kontynuacją uczestnictwa wspólnika w tym samym podmiocie, tylko działającym w zmienionej formie prawnej.

Sąd administracyjny przyznał rację podatnikowi. Wskazał, że wysokość kosztu uzyskania przychodów ze zbycia udziałów w spółce wyznacza wartość bilansowa spółki przekształcanej, określona na dzień przekształcenia, w części przypadającej na danego wspólnika, a nie wyłącznie historyczne wydatki wspólnika na objęcie udziałów w spółce z o.o. przekształconej w spółkę akcyjną.

Oprocentowanie nadpłaty – przyczynienie się organu do powstania przesłanki uchylenia decyzji wymiarowej - wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2026 r., sygn. akt III FSK 221/26.

Spór w sprawie dotyczył wykładni art. 78 § 3 pkt 1 OrdPod i oceny czy organy podatkowe przyczyniły się do powstania przesłanki uchylenia decyzji wydanych w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, co ma znaczenie dla ustalenia daty początkowej naliczania oprocentowania nadpłaty. Zgodnie z art. 78 § 3 pkt 1 OrdPod, oprocentowanie przysługuje: w przypadkach przewidzianych w art. 77 § 1 pkt 1 i 3 OrdPod – od dnia powstania nadpłaty, a jeżeli organ podatkowy nie przyczynił się do powstania przesłanki zmiany lub uchylenia decyzji, a nadpłata nie została zwrócona w terminie – od dnia wydania decyzji o zmianie lub uchyleniu decyzji.

NSA orzekł, że podatnikowi przysługuje oprocentowanie nadpłaty naliczone od momentu jej powstania.  zgodnie z art. 78 § 3 pkt 1 OrdPod, jeśli nadpłata powstała na skutek wykonania decyzji, uchylonej z tego powodu, że była oparta na wykładni przepisu uznanej następnie przez TK za niezgodną z Konstytucją. Uznał za błędną taką wykładnię art. 77 § 1 pkt 3 w zw. z art. 78 § 1 i § 3 pkt 1 OrdPod, która prowadziłaby do pozbawienia podatnika prawa do uzyskania rekompensaty (w postaci oprocentowania nadpłaty naliczonego od dnia jej powstania) za brak możliwości korzystania z jego środków finansowych, w sytuacji, gdy wykonał decyzję wydaną w oparciu o wykładnię uznaną następnie przez TK za niezgodną z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji (SK 39/19).